Leenkind

Jouw staalblauwe ogen

Helemaal niet vertrouwd.

Je komt niet uit mijn buik,

Wel uit mijn hoofd

En mijn hart.

We hebben iets speciaals,

Iets bijzonders, apart.

Ik til je op

En knuffel je.

Je legt je hoofd op mijn schouder.

Ik koester je

Het voelt puur maar

Ik ben jouw surrogaat-ouder.

Over anomama

Een grote tafel, die als het moet nog langer kan...Veel stoelen, vaste plaatsen voor de vaste leden van het gezin, maar met de regelmaat van de klok schuift er nog iemand een stoeltje bij....
Dit bericht werd geplaatst in gedichten, Kinderpraat en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s