Jaloezie

Jaloezie doet rare dingen met mensen. Ik ken het zelf niet heel erg. Of toch, toen mijn zwangerschappen misliepen, was ik “jaloers” op elke dikke buik en op elke gevulde kinderwagen. Maar daar deed ik niets mis mee.

Nu is het anders. Laat me beginnen bij het begin. Maar liefst 22 jaar geleden leerde ik S kennen, 5 jaar ouder dan mij, geboren met een zuurstoftekort maar goed terecht gekomen. Hij babysitte in het gezin dat het mijne zou worden. S werd ouder en wilde uitgaan. Het klikte tussen ons, dus we wisselden af, babysitten samen toen de jongste telg een huilbaby bleek, en werden vrienden. Zonder meer. Het feit dat S een man was en ik een vrouw deed er niet toe. S was S, en we hielden contact. Gingen samen naar Ikea, aten soms samen, speelden samen Rummicub, whatever. Soms zagen we elkaar maanden niet, maar dat deed er niet toe. Toen maximan geboren werd, en wij gingen verhuizen, was ook S er weer. We wisselden de draagdoek af, reden samen naar het containerpark, en hij ging met manlief op café. Het lijkt wel alsof S een broer is voor ons. S is vertrouwd in en met ons gezin. S werkt niet altijd omwille van gezondheidsproblemen, en wipte dus ook wel eens overdag binnen. Maar, geen probleem, ik voel me op geen enkel moment seksueel aangetrokken tot S.

S trouwde, tegen alle verwachtingen in vond hij de liefde van zijn leven! Een gewoon “simpel” gezin. Toch werden ook zij overvallen door stress en pech, en scheidden hun wegen amper 9 maanden na de geboorte van J. Omdat zijn mama het niet zag zitten in combi met haar drukke job, bleef J bij S. S kwam terug in ons dorp wonen, en kwam vaker langs. Ik gaf kleertjes door, en manlief en ik hielpen S waar nodig. Hij was altijd welkom om te komen eten, en J bleef af en toe logeren, als S even tijd voor zichzelf nodig had.

Tot S iemand anders leerde kennen. Plots werd het contact minder. Bleek dat ze jaloers was. S mocht niet meer langskomen. Geen berichtjes sturen. Zijn facebookaccount moest gewist worden… We begrepen het niet. De moeder van S evenmin. Onze vrienden ook niet. En S ook niet. Geen sms’je meer om te vragen hoe de eerste schooldag van J was geweest. En de kleding die voor miniman te klein was, mocht J niet meer dragen van haar.

S kwam stiekem langs. En keek dan paranoia uit het raam, uit angst dat zij voorbij zou rijden. Een tijdje was ik boos, teleurgesteld! Hoe kon hij zich zo laten doen? Wij wisten toch beter? Ik zocht geen contact meer, want ik wilde hem niet in problemen brengen. Het knaagde toch. Na twee maanden zonder iets gehoord te hebben stond S huilend aan de deur. Of hij nog binnen mocht? Natuurlijk! Hij vertelde dat ze echt onmogelijk was, maar dat hij niet wist wat hij anders aan moest. Ik luisterde, en beet op mijn tong.

Enkele weken later stond hij er terug, met J, die al bijna 3 was. Enthousiast stormde J binnen, op weg naar de jongens en het speelgoed. Vriendin bleek opgenomen te zijn in het ziekenhuis. Hij had dus wat rust. Die dag bleef J bij ons. En ook de zaterdag erna kwam J naar ons. Het was fijn en vertrouwd. Toen ik J naar huis bracht, was ook de mama van S blij dat ze ons nog eens zag.

Ondertussen is vriendin terug thuis, en hoor ik niets meer…

Over anomama

Een grote tafel, die als het moet nog langer kan...Veel stoelen, vaste plaatsen voor de vaste leden van het gezin, maar met de regelmaat van de klok schuift er nog iemand een stoeltje bij....
Dit bericht werd geplaatst in allerlei en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Jaloezie

  1. annelissen zegt:

    Mmmm moeilijk. Ik zit nu toevallig een klein beetje in een omgekeerde situatie. Mijn nieuwe vriend is ook vreselijk jaloers. Hij heeft een hele rugzak aan slechte ervaringen. Ik vind dat moeilijk omdat ik altijd hard heb geloofd en gepleit voor oprechte vriendschap tussen mannen en vrouwen. Maar eerlijk: nu ik ben gescheiden moet ik toegeven dat het moeilijk is. ‘Vrienden’ die hier jarenlang over de vloer kwamen en die bij het horen van mijn scheiding opnieuw contact opnamen, die na jaren toch iets meer zagen in onze band, … het zijn er net iets teveel. Dus ja, ik heb nu ook wat ‘moeten’ kuisen in mijn vrienden. Nu gewoon afspreken moet natuurlijk wel kunnen en het feit dat S zich niet goed voelt bij de situatie is inderdaad stom: hij is een volwassen man, moet vooral zijn eigen dingen doen. En dat jullie elkaar al zo lang kennen, zegt veel. Maar als morgen mijn een nieuwe collega vraagt om samen naar de film te gaan, dan ga ik misschien niet meer zeggen: goh, we kunnen toch gewoon vrienden zijn? 😉

  2. De Fruitberg zegt:

    Dat is een moeilijke. Je kan volgens mij alleen maar proberen er te zijn voor S, niet veel meer. Maar ’t is toch jammer, jaloezie is inderdaad een vreselijk negatief ding.

  3. Heidi zegt:

    Jaloezie is een lelijk ding. Je bedacht het waarschijnlijk zelf al, maar is het geen optie om S, samen met J en de vriendin eens over de vloer te hebben? Misschien dat ze dan zelf ziet dat er niks mis is met een hechte vriendschap…

  4. Hersenspinselkrabbels zegt:

    Zo jammer.. en het gebeurt zo vaak..

  5. Eilish zegt:

    Jaloezie maakt relaties en vaak ook mensen kapot !

  6. Jo zegt:

    Indien die vriendin een narsictische persoonlijkheidsstoornis heeft (even googelen) dat ziet het er slecht uit voor je vriend S… dan ben je hem kwijt tot hij erin slaagt haar uit zijn leven te bannen.

  7. Myriam zegt:

    Jaloezie, een lelijk beestje….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s