Dom wicht…

Ik zag het hem denken. Zijn mond ging zelfs al open om het te zeggen, maar net op het laatste moment was er die vertwijfeling, waardoor hij zijn woorden inslikte, instemmend knikte en zei “Ah, OK dan.” De man bij de Fnac weet weer wat vertellen thuis vanavond. Over die moeder met haar blonde peuter die een pas gekochte GSM retouneerde omdat hij te veel kon. En dan was het een gewoon basisding, zo’n instapmodel. Zijn vrouw zou honend lachen, want ook zij zou gegarandeerd voorzien zijn van het laatste type smartphone, ongetwijfeld met een degoutante ringtone.

Soit, ik ben er vanaf. Ik zocht dus een nieuwe GSM. Correctie, ik ZOEK een nieuwe GSM. Mijn GSM laat het afweten. In die zin dat hij er letterlijk de brui aangeeft. Sommige toetsen brokkelen af. Nog even, en ik kan bepaalde letters niet meer gebruiken, met als gevolg dat sommige contactpersonen onbereikbaar zullen worden, en mijn SMS-berichten Latijn lijken te zijn.

Veel eisen stel ik nochtans niet. Ik wil kunnen bellen, kunnen SMS’en en een foto kunnen nemen (van behoorlijke kwaliteit). Maar ik wil NIET op het net gaan ermee, geen speciale dingen doen, geen belachelijke geïndividualiseerde ringtones hebben, geen smartphone, geen uitschuifbaar klavier, en ook geen volledig klavier. Dan blijft er weinig over, zeker niet als er aan mijn allerlaatste eis voldaan moet worden: compact zijn. Want ja, de GSM zit altijd in mijn linkerbroekzak als midiman niet bij mij is. Het geeft net dat extra gevoel van veiligheid om gemakkelijk bereikbaar te zijn. Maar ach, de combinatie blijkt onvindbaar. Tot zaterdagavond, in de Fnac, net voor sluitingstijd. Het leek erop dat mijn wensen in vervulling gingen. Maar één uur na sluitingstijd was ik erachter dat ik niet extra wilde betalen voor alles wat mijn nieuwe GSM vroeg (en geloof me vrij, dat was veel).

Terug bij af dus, hoewel ik ergens iets duister op het net heb gevonden waar ik een nieuw front voor mijn huidige GSM kan kopen, voor bijna geen geld. Op die manier kan ik het nog even uitstellen…

Over anomama

Een grote tafel, die als het moet nog langer kan...Veel stoelen, vaste plaatsen voor de vaste leden van het gezin, maar met de regelmaat van de klok schuift er nog iemand een stoeltje bij....
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Dom wicht…

  1. Je mag de mijne hebben. Die is écht heel gelimiteerd. 🙂

  2. De banner met klaprozen is trouwens mooi, maar de vorige met de hand van mama en kind was héél speciaal, dus die komt nog wel eens terug, nietwaar? 😉

  3. buikberg zegt:

    Oh zo herkenbaar, al valt hier zelfs het fotograferen nog af (daar hebben we een fototoestel voor). Telefoneren en sms’en is alles wat dat ding voor mij moet kunnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s